elk jaar weer een feest, de appelbloesem. en dit jaar is mijn appelboom overdadiger getooid met bloemetjes dan ooit tevoren. dankzij de snoeitips van Lambert, de appeldeskundige op onze volkstuin. hij heeft me het verschil leren zien tussen een bladknop en een bloemknop. heel zorgvuldig heb ik mijn hele boom onder handen genomen. Met resultaat!
het feest is alleen heel snel voorbj met de hele week wind...

mijn japanse vriend Kato heeft in april een zakje met sora-mame bonen voor me meegenomen. sora-mame, wat letterlijk 'hemelboon' betekent, is in Japan de ultieme zomersnack bij een koel biertje. de in de dop gekookte bonen eet je zo uit de schil, met een beetje zout erop. ze hebben wel iets weg van onze tuinbonen, maar dan een maatje kleiner. hoewel de peul een beetje grover is en stroef aanvoelt, is de boon zelf een tikje verfijnder van smaak dan de tuinboon.
de tuinbonen had ik in februari al gelegd. volgens maarten 't hart (ik las het in zijn hilarische 'dovemansorendieet') heb je als je vroeger legt minder kans op luis. het duurde zo lang voor de bonen boven kwamen, dat ik in de serre thuis ook nog heb gezaaid 'voor het geval dat'. eindelijk, eindelijk, komen ze nu te voorschijn. met de thuis gelegde bonen heb ik precies de gaten in de rij kunnen opvullen. de soramame die ik drie weken geleden heb gelegd, komen nu al boven...
[links: sora-mame komt op, rechts: prille tuinboon]

ondanks het koude voorjaar, waarbij zelfs de radijsjes en de spinazie weigerden op te komen in de koude grond, laat de tuin nu zien dat ze toch wel zin heeft in een nieuw seizoen.
weinig aanblikken zijn zo'n vrolijk bewijs van een nieuwe moestuinseizoen als een bed met prille kropjes sla. ook de aalbessenstruiken geven blijk alle vertrouwen te hebben in een aanstormende zomer: ze bloeien uitbundig en als al deze trosjes ook daadwerkelijk besjes worden, dan is er straks genoeg voor taart en jam, zelfs als de vogels zich er ook tegoed aan doen..

ik las voor het eerst over crosne in het groentenboek van Jean Grigson: 'Makkelijk te telen en erg smakelijk.' ja, makkelijk te telen maar niet makkelijk om aan te komen! dit voorjaar was ik precies op het goede moment bij ton vreeken in dordrecht; hij had crosne-knolletjes.
ze mochten even in een potje acclimatiseren en wortelen. inmiddels staan ze in de tuin en moeten ze zich maar zien te redden. Ik ben geen plantenmoeder die zich als een kloek over haar plantjes ontfermt. ze moeten wel een beetje op eigen benen kunnen staan. één voorsprong gun ik ze wel: dat de katten zich niet in het crosne-bed (wat heet, het zijn vier knolletjes...) storten. een flinke verzameling sateprikkers is een effectieve methode gebleken om ze eruit te houden.

het is werkelijk fascinerend hoe de engelwortel zich dit jaar uitstrekt en tot bloei komt. deze tweejarige maakte vorig jaar (haar eerst jaar) alleen maar bladeren en werd toen niet hoger dan een halve meter. dit jaar haalt ze met gemak de anderhalve meter die op het pakje met zaad was beloofd.
de engelwortel ontvouwt zich nu zo snel dat je het van dag tot dat ziet veranderen.

[vlnr: hop onder bloempot, hop zonder bloempot, gebleekte hopscheuten, hop-omelet]





hopscheuten zijn tegenwoordig een delicatese. Ik geloof dat ze op truffels na de een van de duurste groente zijn. Nu, ik heb hop in mijn tuin, en hop is een notoire woekeraar, dus er is niet op tegen om wat van die bult uitlopers die jaarlijks wil groeien te bestemmen voor consumptie. Om ze extra lang, zacht en bleek te krijgen heb ik er een grote bloempot overheen gezet. na een dag of tien is er een serieus kleurverschil met de ongebleekte stengels.
ik ken eigenlijk maar een recept met hopscheuten en dat is hop-omelet, en dat recept ken ik niet eens. ik bedoel, ik weet dat je van hopscheuten lekker zijn in een omelet, maar hoe je dat klaarmaakt, weet ik niet. wij deden het alsvolgt:

ook heeft een pastinaak de winter overleefd (of beter gezegd, ik heb in de herfst een pastinaak over het hood gezien) en hij is terug met een uitbundige groene dos.
speenkruid heeft niet veel nodig om na de winter terug te komen
en ook de zuring is terug, om en nabij op de plek waar hij vorig jaar ook stond. ik ben blij dat hij niet door de hele tuin is gaan uitzwermen! lekker fris spul om het lichaam na de zware winterkost weer wakker te schudden.
[foto's vlnr: pastinaak, speenkruid, zuring]

twee weken geleden al tuinbonen gelegd, geinspireerd door dat verrrukkelijke 'doevemansorendieet' van Maarten 't Hart. vroeg leggen, dan heb je geen last van luizen, schreef maarten. en dat bemoedigde mij om het nog eens te proberen. helaas komt er nog helemaal niets op. misschien toch te nat?
gelukkig zijn er ook bemoedigende ontwikkelingen in de tuin. een aantal groenten maken een doorstart. in de eerste plaats natuurlijk de 'doorlevers', zoals de belgen vaste planten noemen. de rabarber heeft er al goed zin in.
ook het rucolabed heeft de winter goed overleeft en heeft zo te zien zin om door te schieten. gauw plukken!
[foto's vlnr: rucola, raapsteel in bloei, palmkoolscheuten]

ergens in de loop van maart komt dat omslagpunt: de ene dag is het nog guur, de volgende dag is er een zekere mildheid in de lucht. gisteren was zo'n zachte dag, en het leek mij een goed moment om het winterdekbedje van stro maar eens weg te halen. er zit namelijk ook een omslagpunt in de effectiviteit van zo'n mulchlaag. tot op zekere hoogte behoedt het de grond voor afkoeling in de winter. maar als het in het voorjaar warmer wordt, komt er een moment dat de grond sneller opwarmt door de zonnestralen. dan moeten die zonnestralen natuurlijk niet tegen worden gehouden door een pak stro...

Ik was bijna vergeten dat ik de knolkapucien niet alleen had geplant om zijn decoratieve bladeren en zijn vrolijke bloemen, maar ook omdat zijn knollen eetbaar zijn. Op deze milde wintermiddag de riek maar eens gepakt om te kijken of en hoe deze knol zich vermeerdert. Het viel niet tegen! De twee knollen die ik vorig jaar had geplant leverden ongeveer het tienvoudige op. Die moest ik met beleid gaan benutten. twee (misschien wel meer) liet ik in de grond zitten voor volgend jaar, twee dikke heb ik in een pot gezet voor tuinierende vriendinnen, vier kleintjes heb ik ook in potjes gezet voor de geinteresseerden op de stekjesdag van mijn volkstuinvereniging, en dan hield ik er nog twaalf over. ja, eetbaar. maar hoe? een middagje google leverde veel informatie op, maar nauwelijks recepten, behalve een traditioneel Peruviaans recept dat begon met: 'graaf een gat van een halve meter diep en een halve meter wijd. verhit stenen.'